غزل ۹۶۶ - دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست

دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست
روز و شب طاوس لرزان بر پر و بال خودست ۱

شیشه ای کز طاق افتد بشکند، چون آسمان
از هزاران طاق دل افتاد و بر حال خودست؟ ۲

خاکساری شد حصار از دیده بدبین مرا
گوهر از گرد یتیمی پرده حال خودست ۳

عقده حرص از مرور زندگی گردد زیاد
شاخ آهو پر گره از کثرت سال خودست ۴

نیش باشد قسمت زنبور از دریای شهد
ممسک از قهر خدا بی بهره از مال خودست ۵

می کند در راه خود دام گرفتاری به خاک
دیده هر کس که چون طاوس دنبال خودست ۶

کاملان از عیب خود بیش از هنر یابند فیض
بهره طاوس از پا، بیش از بال خودست ۷

از کنار آب حیوان باز گردد خشک لب
چون سکندر هر که مستظهر به اقبال خودست ۸

نیست خصمی آدمی را غیر خود چون عنکبوت
دام راه هر کسی از تار آمال خودست ۹

دولت پابوس بس باشد حنا را خونبها
بی سبب صائب به فکر خون پامال خودست ۱۰