غزل ۱۰۱۴ - از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش است

از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش است
نقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است ۱

یوسف بی عیب را پیراهنی در کار نیست
سرو سیمین از لباس عاریت عریان خوش است ۲

از تریهای فلک بی حاصلان خون می خورند
هر که را در خاک تخمی هست با باران خوش است ۳

غافلان را تنگنای خاک باغ دلگشاست
پای خواب آلود را با گوشه دامان خوش است ۴

دیده آیینه از خواب پریشان فارغ است
عالم پرشور در چشم و دل حیران خوش است ۵

نیست بزم باده را بی گریه مستی نمک
چهره گلزار خندان و هوا گریان خوش است ۶

تلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است
گر امید وصل باشد محنت هجران خوش است ۷

نیست صائب عاشقان را شکوه از زخم زبان
خال با خط خوشنما و چشم با مژگان خوش است ۸