غزل ۱۰۸۷ - هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست

هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست
از بهار زندگانی بهره او گفتگوست ۱

گر نخواهد میهمان دل شد آن یار عزیز
آه چندین خانه دل را چرا در رفت و روست؟ ۲

با تعلق سجده درگاه حق مقبول نیست
از دو عالم دست شستن این عبادت را وضوست ۳

لنگر بی تابی عاشق نمی گردد وصال
ماهی بی صبر را هر موج بال جستجوست ۴

در بیابانی که آن آهوی مشکین می چرد
نقش پای رهروان چون ناف آهو مشکبوست ۵

گر به ظاهر چشم ما خشک ست چون جام تهی
گریه مستانه ما همچو مینا در گلوست ۶

گر به گل رفته است پای خم ز مستی باک نیست
سیر و دور آسیای جام در دست سبوست ۷

پرده پوشی دامن آلودگان را لازم است
چاک در پیراهن یوسف چه محتاج رفوست؟ ۸

می شود بی برگ صائب زود نخل میوه دار
سرو از بی حاصلی در چار موسم تازه روست ۹