غزل ۱۱۲۷ - دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است

دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است
طفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است ۱

یک جهان کام از دهان نوخطی دارم طمع
وقت من در عاشقی بسیار تنگ افتاده است ۲

جامه در نیل مصیبت زن که آن چشم کبود
چون بلای آسمان، فیروز جنگ افتاده است ۳

در میان دارد دل تنگ مرا آسودگی
این شرر در ساعت سنگین به سنگ افتاده است ۴

حال دل در حلقه آن زلف می داند که چیست
هر مسلمانی که در قید فرنگ افتاده است ۵

از حضور دل مرا در دامن صحرا مپرس
دامن معشوق عاشق را به چنگ افتاده است ۶

در صدف دارد خبر از اضطراب گوهرم
بحرپیمایی که در کام نهنگ افتاده است ۷

تنگدستی نفس را در حلقه فرمان کشید
راست سازد مار را راهی که تنگ افتاده است ۸

جبهه واکرده زنهار از تهیدستان مجو
سفره دارد از بغل، دستی که تنگ افتاده است ۹

خانه آرایی نگردد سنگ راه اهل دل
سیل در قطع منازل بی درنگ افتاده است ۱۰

در ته یک پیرهن محشور باشد با پلنگ
هر که را صائب ز قسمت خلق تنگ افتاده است ۱۱