غزل ۱۱۲۹ - تاب در ناف غزالان ختن افتاده است

تاب در ناف غزالان ختن افتاده است
زان گره کز زلف او در کار من افتاده است ۱

هر که دارد فکر یوسف، گر چه در کنعان بود
مست در آغوش بوی پیرهن افتاده است ۲

دست گستاخی ندارد خار شرم آلود من
گل مکرر مست در آغوش من افتاده است ۳

از نوای بلبلان امروز آتش می چکد
چشم گستاخ که بر روی چمن افتاده است؟ ۴

آب می گردد به چشم حلقه بیرون در
زان فروغی کز رخش در انجمن افتاده است ۵

غیرت آن لعل میگون و عقیق آبدار
همچو اخگر در گریبان یمن افتاده است ۶

زیر تیغش جای باشد چون ز بند آزاد شد
چون قلم هر کس که او عاشق سخن افتاده است ۷

از نواهای غریب صائب آتش نفس
می توان دانست در فکر وطن افتاده است ۸