غزل ۱۵۵۰ - از دل خم می گلرنگ به جام آمده است

از دل خم می گلرنگ به جام آمده است
آفتاب عجبی بر لب بام آمده است ۱

باده در سلسله تاک ندارد آرام
لب میگون تو تا بر لب جام آمده است ۲

سرو چون سبزه خوابیده زمین گیر شده است
قدر رعنای که دیگر به خرام آمده است؟ ۳

اشک حسرت شده در ساغر خضر آب حیات
تا دگر تیغ که بیرون ز نیام آمده است؟ ۴

هاله از غیرت من حلقه ماتم شده است
تا به دلجوییم آن ماه تمام آمده است ۵

از سیاهی چه خیال است برآید داغش
هر عقیقی که گرفتار به نام آمده است ۶

ای بسا خام که بسیار به از پخته بود
عیب عنبر نتوان کرد که خام آمده است ۷

می کند جوش گل و ناله بلبل فریاد
که ز می توبه درین فصل حرام آمده است ۸

سیری از حرص مدارید توقع زنهار
که تهی چشم تر از حلقه دام آمده است ۹