غزل ۱۷۶۰ - به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است
به شمع، نامه پروانه بال پروانه است ۱

یکی است بستن احرام و بستن زنار
ترا که روی دل از کعبه سوی بتخانه است ۲

اگر ز عشق دلت چاک شد، مشو در هم
که دل چو چاک شود زلف یار را شانه است ۳

به جوی شیر چو فرهاد تیشه فرسودن
یکی ز جمله بازیچه های طفلانه است ۴

ز تن ملال ندارد روان دون همت
که مرغ ریخته پر را قفس پریخانه است ۵

حذر ز سایه خود می کنند شیشه دلان
ز عقل سنگ ملامت حصار دیوانه است ۶

اگر ز اهل دلی، فیض آسمان از توست
که شیشه هر چند کند جمع، بهر پیمانه است ۷

چنین که دیدن صیاد رزق من شده است
به خاطر آنچه نگردد، تصور دانه است ۸

به فکر دل نفتادیم صائب از غفلت
نیافتیم که لیلی درین سیه خانه است ۹

به خانه ای که توان رفت بی طلب صائب
درین زمانه پر دار و گیر، میخانه است ۱۰