غزل ۱۸۳۸ - فغان که هستی من در ورق شماری رفت

فغان که هستی من در ورق شماری رفت
حیات من چو قلم در سیاه کاری رفت ۱

به خون دل، ورقی چند را سیه کردم
چو لاله زندگیم در سیاه کاری رفت ۲

نکرده غنچه امید من دهن را باز
سبک ز گلشن من باد نوبهاری رفت ۳

زمین پاک غریبی عزیز کرده مرا
اگر چه یوسف من از وطن به خواری رفت ۴

نشد چو سون ازین خرقه سر برون آرم
تمام رشته عمرم به پینه کاری رفت ۵

اگر چه نقش مساعد نشد، به این شادم
که نقد زندگی من به خوش قماری رفت ۶

قلم ز دست بیفکن که روز رستاخیز
برون ز آتش نتوان به نی سواری رفت ۷

نمی شود نکند آرمیده اش صائب
سبکروی که حیاتش به بیقراری رفت ۸