غزل ۱۸۸۳ - پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست

پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست
هر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست ۱

ما صلح کرده ایم ز گلشن به درد و داغ
آتش گل همیشه بهار سمندرست ۲

تخت است دل ز وسوسه چون آرمیده شد
سر چون ز فکر پوچ تهی گشت افسرست ۳

پای شکسته بر سر زانوی منزل است
دست ز کار رفته در آغوش دلبرست ۴

از آرزوی جنت دربسته فارغ است
آن را که سر به جیب کشیدن میسرست ۵

موی میان نازک پرپیچ و تاب اوست
تیغ برهنه ای که سراپای جوهرست ۶

خودبینی از حیات ابد سنگ راه توست
از آب خضر، آینه سد سکندرست ۷

از جاده بی نیاز بود رهنورد شوق
کلکی که کجروست مقید به مسطرست ۸

صائب به سیم و زر نتوان شد ز اغنیا
آن را که هست چهره زرین توانگرست ۹