غزل ۱۸۸۴ - آن را که در وطن لب نانی میسرست

آن را که در وطن لب نانی میسرست
سی شب ز ماه عید سرایش منورست ۱

در خانه های کهنه بود مور و مار بیش
حرص و امل به طینت پیران فزونترست ۲

ارباب احتیاج اگر آبروی خویش
گردآوری کنند، به از عقد گوهرست ۳

هرگز نگردد آینه را دل به آب صاف
ظلمت ز آب خضر نصیب سکندرست ۴

در کنه ذات، فکر به جایی نمی رسد
دریای بیکنار چه جای شناورست؟ ۵

فردی که ساده است نیارند در حساب
دیوانه را چه کار به دیوان محشرست؟ ۶

از بس گزیده است سلامت روی مرا
موج خطر به چشم من آغوش مادرست ۷

در قطره ای چه جلوه کند بحر بیکنار؟
در چشم مور ملک سلیمان محقرست ۸

صائب به غیر نامه عالم نورد من
هر نامه ای که هست و بال کبوترست ۹