غزل ۲۰۴۷ - بازآ که بی تو مجلس ما را حضور نیست

بازآ که بی تو مجلس ما را حضور نیست
در جبهه صراحی و پیمانه نور نیست ۱

از زنده رود زنده دلی آب خورده ایم
در موج خیز غم دل ما بی سرور نیست ۲

گرگان روزگار ز یکدیگرش درند
آن را که پوستین گریبان سمور نیست ۳

پیراهنی کجاست، که بر اهل روزگار
روشن شود که دیده یعقوب کور نیست ۴

از پرتو جمال تو خواهد گداختن
آخر خمیر آینه از سنگ طور نیست ۵

هر جا نفیر خواب کند بخت ما بلند
آنجا مجال دم زدن نفخ صور نیست ۶

سر گرم عشق را به کلاه نمد چه کار؟
خورشید اگر برهنه نگردد قصور نیست ۷

از برق حادثات به باد فنا رود
هر خرمنی که گوشه چشمش به مور نیست ۸

تا چند در میان فکنی باد و شانه را؟
دل را نمی دهیم به زلف تو، زور نیست! ۹

دست سبو سلامت و پای خم شراب!
ما را چه شد که دست به زانوی حور نیست ۱۰

کوته نظر تلاش کند قرب دوست را
نزدیک را خبر ز نگه های دور نیست ۱۱

صائب چه آتشی است، که در بزم روزگار
بی شعله طبیعت او هیچ نور نیست ۱۲