غزل ۲۱۸۹ - بوی سر زلف تو به شیدایی من نیست

بوی سر زلف تو به شیدایی من نیست
آوازه حسن تو به رسوایی من نیست ۱

هر چند که حسن تو درین شهر غریب است
در عالم انصاف به تنهایی من نیست ۲

در دست فلاخن نکند سنگ اقامت
زلف تو حریف دل هر جایی من نیست ۳

چون کشتی طوفان زده آرام ندارم
هر چند که عاشق به شکیبایی من نیست ۴

در صبح ازل سیر کنم شام ابد را
کوته نظری پرده بینایی من نیست ۵

دستم رود از کار ز دامان تو دیدن
مژگان تو هر چند به گیرایی من نیست ۶

در چشم تو هر چند که چون خواب گرانم
رنگ رخ عاشق به سبکپایی من نیست ۷

ایام خزان گرمتر از فصل بهارم
واسوختگی سرمه گویایی من نیست ۸

دارم خبر از راز شرر در جگر سنگ
زنگار بر آیینه بینایی من نیست ۹

بی پرده تر از راز دل باده کشانم
صائب کسی امروز به رسوایی من نیست ۱۰