غزل ۲۴۹۷ - هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند

هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند
چون سر منصور مهر خویش بر بالا زند ۱

پشت پا بر جسم زد جان تا هوای عشق کرد
جامه را بخشد به ساحل هر که بر دریا زند ۲

از که دیگر می توان چشم نوازش داشتن؟
چون تجلی سنگ بر هنگامه موسی زند ۳

کند سازد تیغ دشمن را سپر انداختن
بحر در شورش بود تا غرقه دست و پا زند ۴

دامن دشت قناعت باغ و بستان من است
می تپم گر گل کسی بر خار این صحرا زند ۵

بر نیاید دوزخ سوزان به روی سخت ما
طاعت ما را مگر ایزد به روی ما زند ۶

چون قلم شق در سر فرهاد سنگین دل فتاد
این سزای آن که ناحق تیشه بر خارا زند ۷

عشق و تعمیر دل عاشق، چه امیدست این؟
بخیه چون سیلاب بر چاک دل دریا زند؟ ۸

سر به یک بالین فرو ناید غیوران را، مگر
دار دیگر عشق از بهر فنای ما زند ۹

کلک گوهر بار صائب چون گهرریزی کند
گوشها چون گوش ماهی غوطه در دریا زند ۱۰