غزل ۲۷۹۸ - به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟

به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟
خموشی به زفریادی که بی فریادرس افتد ۱

قدم بیرون منه از پای خم تا دسترس داری
که از خمیازه پا، مست در دست عسس افتد ۲

جدا از مرشد کامل مشو کامل نگردیده
که رزق خاک می گردد ثمر چون نیمرس افتد ۳

نگردد خرج ره چون آب باریکی که من دارم؟
در آن صحرای بی پایان که سیلاب از نفس افتد ۴

نمی سوزد دلی بر بلبل رنگین نوای من
مگر از شعله آوازم آتش در قفس افتد ۵

ز مکر خود رهایی نیست مکار سیه دل را
که اول عنکبوت خام در دام مگس افتد ۶

سلامت خواهی از خار تمنا پاک کن دل را
که بیکارست عاجز نالی آتش چون به خس افتد ۷

به خط زان لعل شکر بار دشوارست دل کندن
که ترک شهد نتوان کرد چون دروی مگس افتد ۸

به خاموشی توان در مخزن اسرار ره بردن
که گوهر در کف غواص از پاس نفس افتد ۹

نه خرسندی است گر بستم زفریاد و فغان لب را
که خامش می شود مظلوم چون بی دادرس افتد ۱۰

جدایی نیست زان از هم شب و روز مرا صائب
که از شبهای بی پایان من صبح از نفس افتد ۱۱