غزل ۲۸۸۴ - دل سرگشته ما چرخ را بر کار می بندد

دل سرگشته ما چرخ را بر کار می بندد
کمر در خدمت این نقطه نه پرگار می بندد ۱

حجاب روی گل نظارگی را آب می سازد
عبث این بوستان پیرا در گلزار می بندد ۲

چه سازد مهر تابان با خمیر طینت خامم؟
که این افسرده نان خویش بر دیوار می بندد ۳

گل از باغ تماشا عشق آتشدست می چیند
پریشان می شود گل عقل تا دستار می بندد ۴

زپیش دیده گستاخ ما کی دست بردارد؟
گلستانی که در بر رخنه دیوار می بندد ۵

دل من وجه سرگردانی خود را نمی داند
که وقت سیر، چشم نقطه را پرگار می بندد ۶

چه می لرزی زبیم مرگ بر خود، باده پیش آور
که این تب لرزه را یک ساغر سرشار می بندد ۷

پناه از چشم فتانش به زلفش می برم صائب
که بر هر کس ستم زور آورد زنار می بندد ۸