غزل ۳۱۴۳ - به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد

به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد
که بیتابانه آه از سینه کوثر برون آمد ۱

زبی پروایی چشم سیه مست، از غبار خط
به روی پادشاه حسن او لشکر برون آمد ۲

مگر دست دعای ما، رقیبان را فنا سازد
که شمشیر تغافل سخت بیجوهر برون آمد ۳

زحرمان من از وصل تو غواصی خبر دارد
که از دریای گوهر خیز، بی گوهر برون آمد ۴

گلی کز جستجویش می زدم بر هر دو عالم را
به اندک کاوشی از زیر بال و پر برون آمد ۵

مباش از تیره بختی دلگران گر بینشی داری
که اخگر شسته رو از زیر خاکستر برون آمد ۶

وطن هر چند دلگیرست بر غربت شرف دارد
دلش سوراخ شد تا از وطن گوهر برون آمد ۷

نیفتی تا به دام عشق هرگز باورت ناید
که بال مور ما از جذبه شکر برون آمد ۸

از ان از گوشه میخانه صائب برنمی آید
که آنجا می توان از خود به یک ساغر برون آمد ۹