غزل ۳۳۷۶ - اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد

اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد
جگر تشنه خورشید به کوثر گیرد ۱

دل مادر شکن زلف کند نشو و نما
طفل ما پرورش از دامن محشر گیرد ۲

ما چو مینا سر گفتار نداریم به خلق
دیگری مهر مگر از لب ما برگیرد ۳

مست عشق تو چه پروای ملامت دارد؟
گردن شیشه به کف دامن محشر گیرد ۴

عاشق از نیستی آبستن هستی گردد
مه نو فربهی از پهلوی لاغر گیرد ۵

خلوت عشق کجا، نغمه منصور کجا؟
کیست این شمع پریشان شده را سر گیرد؟ ۶

رشک بر دولت بیدار حباب است مرا
که به هر چشم زدن عالم دیگر گیرد ۷

جلوه گاهش خم چوگان حوادث بادا
صائب آن روز که سر از قدمت گیرد ۸