غزل ۳۶۸۲ - ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد

ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد
که هرکه مانده شود بار کاروان گردد ۱

مکن تکلف بسیار، کز مروت نیست
که میهمان خجل از روی میزبان گردد ۲

مجو زیاده درین میهمانسرا ز نصیب
که میهمان ز فضولی به دل گران گردد ۳

دل آرمیده شود نفس چون به فرمان شد
که ایمنی سبب خواب پاسبان گردد ۴

به بلبلی که بدآموز شد به کنج قفس
زبان مار خس و خار آشیان گردد ۵

نثار عشق جوانمرد کرده نقد حیات
غریب نیست زلیخا اگر جوان گردد ۶

زبان شمع به صد آب و تاب می گوید
که مد عمر سبکسیر از زبان گردد ۷

به قدر آنچه کنند ایستادگی در فکر
سخن به گرد جهان آنقدر روان گردد ۸

به نان خشک قناعت کند سعادتمند
هما ز مغز تسلی به استخوان گردد ۹

ز شورچشمی ادبار غافل افتاده است
سبکسری که به اقبال شادمان گردد ۱۰

به خرد کردن دانه است آسیا را چشم
مدان ز لطف اگر گردت آسمان گردد ۱۱

اگر به کوه گرانسنگ پا بیفشارم
ز برق تیشه تردست من روان گردد ۱۲

مکن ز سختی ایام رو ترش صائب
که مغز، نرم ز زندان استخوان گردد ۱۳