غزل ۳۷۵۵ - قدم به چشم من خاکسار نگذارد

قدم به چشم من خاکسار نگذارد
ز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد ۱

امیدوار چنانم که جذب عشق مرا
میان اهل هوس شرمسار نگذارد ۲

رسید نوبت خط، بیش ازین مروت نیست
که دست بر دل من آن نگار نگذارد ۳

چها کند به دل بیقرار من شوخی
که آب آینه را برقرار نگذارد ۴

به آه و ناله من ره که می تواند بست؟
مرا به خلوت اگر پرده دار نگذارد ۵

کسی که بار ز دل بر نمی تواند داشت
به دوش خلق همان به که بار نگذارد ۶

به نامرادی و بی حاصلی خوشم، ترسم
به حال خویش مرا روزگار نگذارد ۷

توقعی که مرا از سپهر هست این است
که آرزوی مرا در کنار نگذارد ۸

به خار خار محبت امیدها دارم
که زیر خاک مرا برقرار نگذارد ۹

به خون خویش زند غوطه راه پیمایی
که پا شمرده درین خارزار نگذارد ۱۰

رسد به آب بقا پاک طینتی صائب
که دل به هستی ناپایدار نگذارد ۱۱