غزل ۳۷۵۶ - به گرد تربت روشندلان دلیر مگرد

به گرد تربت روشندلان دلیر مگرد
که ابر، سینه خورشید را نسازد سرد ۱

جریده شو که رسد پیشتر به صید مراد
شود چو تیر ز همصحبتان ترکش فرد ۲

به خوردن دل خود از نصیب قانع شو
که آب و نان جهان مرد را کند نامرد ۳

ز خار راه پر و بال می دهد سامان
چو گردباد شود رهروی که تنهاگرد ۴

به جای خون ز رگ و ریشه اش برآید دود
اگر چنین دل پرخون من فشارد درد ۵

چه حاجت است به شمشیر، تیزدستان را؟
که هست در کف دشمن مرا سلاح نبرد ۶

ز اهل درد مس من طلای خالص شد
که کیمیای وجودست دیدن رخ زرد ۷

به سرکشی مشو از خصم خاکسار ایمن
که خط برآورد از روی همچو آتش گرد ۸

اگر چه دیر به جوش آمدم به این شادم
که هرچه دیر شود گرم، دیر گردد سرد ۹

ز ماه چهره آفاق گشت مهتابی
که از طمع نشود رنگ هیچ کافر زرد! ۱۰

عجب که رخنه کند عیش در دل صائب
که داغ بر سر داغ است و درد بر سر درد ۱۱