غزل ۳۹۴۰ - اگر به قامت رعنای او نظاره کند

اگر به قامت رعنای او نظاره کند
ز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند ۱

من و نظاره ابروی او که چون مه عید
تمام عیش جهان را به یک اشاره کند ۲

نصیب صبح ز خورشید داغ حسرت شد
دگر کسی به چه امید سینه پاره کند ۳

نفس شمرده زند هر که در بساط وجود
چوصبح زندگی خویش را دوباره کند ۴

گرفتم این که بود موج در شنا تردست
چه دست وپای درین بحر بی کناره کند ۵

عجب که فرصت دیدن به عیب خلق رسد
به عیب خویش اگر آدمی نظاره کند ۶

چهابه چشم تماشاییان کند یا رب
رخی که دیده خورشید پرستاره کند ۷

نهان چگونه کنم عشق را که زور شراب
به شیشه های تنک کار سنگ خاره کند ۸

چو شمع گریه هرکس که آتشین باشد
جز این که دست بشوید ز جان چه چاره کند ۹

کسی که چون دل صد پاره مصحفی دارد
چرا به مهره گل صائب استخاره کند ۱۰