هوش مصنوعی: این متن شعری است که به موضوع خودشناسی و شناخت روح و جسم انسان می‌پردازد. شاعر از انسان می‌خواهد که به جای غرق شدن در زندگی مادی و دنیوی، به شناخت خود و روحش بپردازد و به جای دنبال کردن خواسته‌های ظاهری، به حقیقت درونی خود توجه کند. همچنین، شاعر به اهمیت عقل و دانش اشاره می‌کند و از انسان می‌خواهد که از زبان و عقل خود به درستی استفاده کند.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان و مفاهیم پیچیده ممکن است برای افراد کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد.

غزل ۳۰۰۳ - ای کاشکی تو خویش زمانی بدانی‌‌‌‌یی

ای کاشکی تو خویشْ زمانی بِدانی‌‌‌‌یی
وَزْ رویِ خوبِ خویشَت، بودی نشانی‌یی ۱

در آب و گِل تو هَمچو سُتوران نَخُفته‌یی
خود را به عیش خانهٔ خوبان کَشانی‌یی ۲

بر گِردِ خویش گشتی، کاِظْهارِ خود کُنی
پنهان بِمانْد زیرِ تو گنجِ نَهانی‌یی ۳

از روحْ‌ بی‌خَبَر بُدی‌یی، گَر تو جسمی‌یی
در جانْ قَرار داشته‌یی، گَر تو جانی‌یی ۴

با نیک و بَد بِساخته‌یی، هَمچو دیگران
با این و آنی‌‌‌‌یی تو اگر این و آنی‌یی ۵

یک ذوقْ بوده‌‌‌‌یی تو اگر یک اَبایی‌‌‌‌یی
یک نوع جوشی‌‌‌‌یی چو یکی قازْغانی‌یی ۶

زین جوش در دَوار اگر صاف گشتی‌یی
چون صاف گشتگان تو برین آسْمانی‌یی ۷

گویی به هر خیال که، جان و جهان من
گَر گُم شُدی خیال، تو جان و جهانی‌یی ۸

بَس کُن، که بَندِ عقل شُده‌ست این زبانِ تو
وَرْنی چو عقلِ کُلّی، جُمله زبانی‌یی ۹

بَس کُن، که دانشی‌ست که محجوب دانش است
دانستی‌‌‌‌یی که شاهی، کِی ترجُمانی‌یی؟ ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۰۰۲ - شوری فتاد در فلک ای مه، چه شسته‌یی؟
گوهر بعدی:غزل ۳۰۰۴ - بزم و شراب لعل و خرابات و کافری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.