غزل ۴۱۵۹ - چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند

چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند
تبخاله قفل خامشیم بر دهان زند ۱

دیگر چو تیر قد نکند راست در مصاف
آن را که ابروی تو به پشت کمان زند ۲

شد سروی از بهار رخش آه سرد من
کز جلوه پشت پای بر آب روان زند ۳

آه بلندی از جگر رشک می کشم
خورشید بوسه چند بر آن آستان زند ۴

تیر از تنم برآورد انگشت زینهار
از خون گرم من لب تیغ الامان زند ۵

نگذاشت پای سرو ببوسیم تنگ چشم
دست چنار بر کمر باغبان زند ۶

صائب ز حسرت قفس ودام سوختیم
کو برق خانه سوز که بر آشیان زند ۷