غزل ۴۴۰۰ - آن آفت جان بر سر انصاف نیامد

آن آفت جان بر سر انصاف نیامد
آن تلخ زبان بر سر انصاف نیامد ۱

مور خط ازان تنگ شکر گرد برآورد
آن مور میان بر سر انصاف نیامد ۲

چیدند وکشیدند گلاب از گل کاغذ
آن غنچه دهان بر سر انصاف نیامد ۳

کردم به فسون نرم کمان مه نو را
آن سخت کمان بر سر انصاف نیامد ۴

هر چند که از خرمن ما دود بر آمد
آن برق عنان بر سر انصاف نیامد ۵

دین و دل و عقل و خرد و هوش فشاندم
آن دشمن جان بر سر انصاف نیامد ۶

یک عمر خضر در قدم او گذراندم
آن سرو روان بر سر انصاف نیامد ۷

گفتیم که انصاف دهد چرخ پس از مرگ
مردیم وهمان بر سر انصاف نیامد ۸

هر چند که صد عمر خضر دید به رویش
چشم نگران بر سر انصاف نیامد ۹

هر چند که صائب زنی کلک شکر ریخت
آن پسته دهان بر سر انصاف نیامد ۱۰