غزل ۴۵۹۴ - ای بر روی تو از آینه گل صافتر

ای بر روی تو از آینه گل صافتر
فتنه روی زمین زلف تو را در زیر سر ۱

هر که از بت روی گردان شد نبیند روی حق
هر که از زنار برگردد نمی بندد کمر ۲

آتش سوزنده رانتوان به چوب اندام داد
چوب گل دیوانگان رامی کند دیوانه تر ۳

دوربینان از خزان تنگدستی فراغند
مرغ زیرک در بهاران می کشد سرزیرپر ۴

گاه باشد کز غباری لشکری بر هم خورد
تا خطش سر زد، سپاه زلف شد زیرو زبر ۵

در رگ جان هرکه را چون رشته پیچ وتاب نیست
زود باشدسر برآرد از گریبان گهر ۶

بس که درشر خیر ودر خیرجهان شر دیده ام
مانده ام عاجز میان اختیار خیروشر ۷

نیست ذوق سلطنت مارا، وگرنه ریخته است
چون حباب وموج در بحر فنا تاج وکمر ۸

تا ازان شیرین سخن حرفی مکرر بشنوم
خویش راصائب کنم دربزم او دانسته کر ۹