غزل ۴۶۹۴ - صفای یار به دیدن نمی شود آخر

صفای یار به دیدن نمی شود آخر
گلی است این که به چیدن نمی شود آخر ۱

شکایتی که ز زلف دراز اوست مرا
به گفتن و به شنید ن نمی شود آخر ۲

فغان که سیب زنخدان یار راآبی است
که چون گهر به چکیدن نمی شود آخر ۳

چرا لبت به جگر تشنگان نمی جوشد؟
عقیق چون به مکیدن نمی شود آخر ۴

مگر به لطف خموشم کنی، وگر نه چو شمع
زبان من به بریدن نمی شود آخر ۵

فلک زگردش خود ماندگی نمی داند
جنون من به دویدن نمی شود آخر ۶

به آستین نتوان پاک کرد چشم مرا
گلاب من به کشیدن نمی شود آخر ۷

چه سود ازین که به دریا رسید سیلابم ؟
چو شوق من به رسیدن نمی شود آخر ۸

چنان گزیده زوضع جهان شدم صائب
که وحشتم به رمیدن نمی شود آخر ۹