غزل ۴۶۹۵ - بهار دربغل غنچه ریخت پنهان زر

بهار دربغل غنچه ریخت پنهان زر
کند کریم به سایل نهفته احسان زر ۱

زهرکه دل بگشاید ترا گرامی دار
که گل دهدبه نسیم سحر به دامان زر ۲

مدارحاصل خود را ز غمگساردریغ
که می دهند به می بی دریغ مستان زر ۳

چو غنچه زر به گره اهل دل نمی بندند
که هست برگ خزان پیش باددستان زر ۴

همان ز حرص پرددیده ات چوموج سراب
اگر به فرض شود ریگ این بیابان زر ۵

بهوش باش که دندان نمودن است از شیر
شد به روی تو گرچون ستاره خندان زر ۶

نبسته است چنان فلس را به تن ماهی
که خواجه بسته زحرص خسیس برجان زر ۷

چنان که مار شود اژدهازطول زمان
شود بلای خداچون رودبه همیان زر ۸

ز ریگ روغن بادام می کشدصائب
گرفت هرکه به ابرام ازبخیلان زر ۹