غزل ۴۶۹۶ - ترا به هرگذری هست بیقراردگر

ترا به هرگذری هست بیقراردگر
مرابجز تو درین شهر نیست یار دگر ۱

ترا اگر غم من نیست غم مباد ترا
که جز غم تو مرا نیست غمگسار دگر ۲

بگیر خرده جان مرا و خرده مگیر
که در بساط ندارم جز این نثار دگر ۳

به کوچه باغ بهشتم زکوی او مبرید
که وا نمی شودم دل ز رهگذار دگر ۴

ز آستان تو چون نا امید برگردم؟
که هست هر سرمویم امیدواردگر ۵

بغیر عشق که از کاربرده دست ودلم
نمی رود دل و دستم به هیچ کاردگر ۶

مراازان گل بی خار، خارخاری بود
زیاده شدزخط سبز خار خاردگر ۷

ز طوق فاخته درخاک دامها دارد
ز شوق صید توهر سروجویبار دگر ۸

غبار خط نشدامسال هم عیان ز رخش
افتاد مشق جنونم به نوبهار دگر ۹

گرفته ام زجهان گوشه ای که دل می خواست
چه دام پهن کنم از پی شکاردگر ۱۰

مرا بس است سویدای خال اوصائب
که مهرکوچک شه راست اعتبار دگر ۱۱