غزل ۴۷۴۴ - هرچند جهانسوز بود جلوه دلدار

هرچند جهانسوز بود جلوه دلدار
این شعله دو بالاشود از جامه گلنار ۱

درجامه گلگون، کمر نازک آن شوخ
از لعل بود همچو رگ لعل نمودار ۲

چون آب که از پرده یاقوت نماید
پیداست تن نازکش از جامه گلنار ۳

درجامه آل آن رخسار عرقناک
در عرصه گلزار بود ساغر سرشار ۴

مهری است که از کوه بدخشان شده طالع
در جامه لعلی رخ نورانی دلدار ۵

درجامه گلگون ز می افروخته عارض
بااین دو سه آتش چه کند تشنه دیدار؟ ۶

خونریزتر از تیغ بود موج خرامش
جان چون به کنار آید ازین قلزم خونخوار؟ ۷

فریاد که بی پرده شد از جامه گلرنگ
خون خوردن پنهانی آن غمزه خونخوار ۸

پوشیدن خون نیست به نیرنگ میسر
این بخیه محال است بیفتد به رخ کار ۹

از خجلت آن چهره گل آواره شد از باغ
سهل است اگر لاله نهد پای به کهسار ۱۰

افزوده شد اسباب جگرخواری صائب
زان پیکر سیمین به ته جامه گلنار ۱۱