غزل ۴۸۵۱ - صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس

صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس
صد تاک خشک گشت و شرابی ندید کس ۱

باتشنگی بساز که در ساغرسپهر
غیر از دل گداخته ،آبی ندیدکس ۲

آب حیات می طلبد حرص تشنه لب
در وادیی که موج سرابی ندید کس ۳

طی شد جهان واهل دلی از جهان نخاست
دریا به ته رسید و سحابی ندید کس ۴

این ماتم دگر که درین دشت آتشین
دل آب گشت وچشم پرآبی ندید کس ۵

حرفی است این که خضر به آب بقا رسید
زین چرخ دل سیه دم آبی ندید کس ۶

از گردش فلک ،شب کوتاه زندگی
زان سان بسر رسید که خوابی ندید کس ۷

از دانش آنچه داد، کم رزق می نهد
چون آسمان درست حسابی ندید کس ۸

بشکن طلسم هستی خود راکه غیر از ین
بر روی آن نگارنقابی ندیدکس ۹

باد غرور در سرحیران عشق نیست
در بحر آبگینه حبابی ندید کس ۱۰

صائب به هر که می نگرم مست و بیخودست
هر چند ساقیی و شرابی ندید کس ۱۱