غزل ۴۸۵۵ - صبح شد مطرب، قدح راپرکن از می زود باش

صبح شد مطرب، قدح راپرکن از می زود باش
ازدم جان بخش جان کن درتن نی زود باش ۱

می پرد گوش اجابت در هوای ناله ات
هایهایی سر کن ای بیدرد، هی هی زود باش ۲

این که می ازخم به مینا می کنی، در جام کن
این دو منزل را یکی کن ای سبک پی زود باش ۳

فیض از آیینه تاریک روگردان شود
صیقلی کن سینه رااز ساغر می زود باش ۴

ناله نی کشتی می را بود باد مراد
دور ساغر درگره افتاد ای نی زود باش ۵

تا به خود جنبیده ای از دست فرصت رفته است
جام را پر، شیشه راخالی کن ازمی زود باش ۶

بارغم درسینه مجنون نفس نگذاشته است
گربه صحرا می روی ای ناقه از حی زود باش ۷

تا ندزدیده است مطرب دست رادر آستین
گر بساط زندگانی می کنی طی زود باش ۸

این جواب آن غزل صائب که می گوید و دود
ساقیا مصر قدح خالی است، هی هی زود باش ۹