غزل ۴۹۶۷ - کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟

کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟
که می ساید به ابر از بس بلندی تیغ ابرویش ۱

ز خواب ناز،کاردولت بیدار می آید
مشو زنهار غافل از فریب چشم جادویش ۲

نگردد دزد را تاریکی شب مانع دزدی
همان دل می برد درپرده خط خال هندویش ۳

یکی ازسینه چاکان می شمارد صبح محشر را
جهانسوزی که من چشم ترحم دارم ازخویش ۴

چه گل چیند ازان رخسار چشم شرمناک من؟
که با آن خیرگی خورشید لرزد برسر کویش ۵

نظر بازی که دارد درنظر آن سرو قامت را
سراسر می رود آب خضر پیوسته درجویش ۶

اگر از حیرت دیدار، عاشق از زبان افتد
زهر مژگان زبانی می دهد چشم سخنگویش ۷

به فکر پیچ و تاب عاشقان آن روز می افتد
که ظاهر گردد از خط جوهر آیینه رویش ۸

سر زلف پریشانی دماغ من کجا دارد؟
که در مغز نسیم مصر زندانی بودبویش ۹

کجا مایل به قلب ناروای ما شود صائب
خریداری که سر می پیچد از یوسف ترازویش ۱۰