غزل ۵۰۶۷ - دلدارماست محو خط مشکفام خویش

دلدارماست محو خط مشکفام خویش
صیاد راکه دیده که افتد به دام خویش ۱

کیفیتی که هست ز جولان خود ترا
طاوس مست رانبود از خرام خویش ۲

زان پیشتر که خط کندش پای دررکاب
بشکن خمار من به می لعل فام خویش ۳

انصاف نیست کز لب حاضر جواب تو
خجلت بود وظیفه من از سلام خویش ۴

از بس که سرکش است دل بدگمان تو
نتوان به چشم پاک ترا کرد رام خویش ۵

دارد کجا خبر ز سر پرخمار ما؟
آن راکه ازلب است می لعل فام خویش ۶

مه را بود تمام شدن بوته گداز
ای شوخ پرمناز به ماه تمام خویش ۷

درپیری ازحیات زبس سیرگشته ام
خود میکنم ز قامت خم حلقه نام خویش ۸

غافل که من می کندش زانتقام حق
هرکس که می کشدز عدو انتقام خویش ۹

آب حیات نیست گوارا ز جام خلق
زهر هلاهل است گوارا ز جام خویش ۱۰

بودم به جنت ازدل بی آرزو مقیم
درد و زخم فکند تمنای خام خویش ۱۱

صائب مرا به نامه بران نیست اعتماد
خود می برم به خدمت جانان پیام خویش ۱۲