غزل ۵۱۲۳ - سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع

سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع
از گریبان سر برون آورد زنارم چو شمع ۱

از گلاب من داغ اهل دردی تر نشد
طعمه مقراض شد گلهای بی خارم چو شمع ۲

گر چه از تیغ زبان مشکل گشای عالمم
صد گره از اشک دارد رشته کارم چو شمع ۳

می شمارم بوی پیراهن نسیم صبح را
من که دایم از فروغ خود در آزارم چو شمع ۴

آب میگردد دل سنگین خصم از عجز من
می تراود آتش ازانگشت زنهارم چو شمع ۵

از نسیم صبح برهم می خورد هنگامه ام
در دل شبهاست دایم روز بازارم چو شمع ۶

از گذشت آه حسرت آنچه آید درشمار
مشت اشکی در بساط زندگی دارم چو شمع ۷

خار اگر ریزند ارباب حسد در دیده ام
مایه بینش شود در چشم خونبارم چو شمع ۸

دشمن من از درون خانه می آید برون
پست می گردد ز اشک گرم دیوارم چو شمع ۹

از نسیمی میوه من می نهد پهلو به خاک
پختگی روشن بود ازرنگ رخسارم چو شمع ۱۰

حاصل من آه افسوس است و اشک حسرت است
وای برآن کس که می گردد خریدارم چو شمع ۱۱

طعنه خامی همان صائب ز مردم میکشم
گر چه می ریزد شرر از سوز گفتارم چو شمع ۱۲