غزل ۵۲۰۳ - نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک

نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک
گاه کار بوسه تر می کند پیغام خشک ۱

گر به بوسی ترنمی سازی لب خشک مرا
قانعم از لعل سیراب توبا دشنام خشک ۲

مردمی هرگز ز چشم او ندیدم،گر چه من
می کشم روغن به زور جذبه ازبادام خشک ۳

وای برمن کز عقیق آبدار او مراست
چون نگین دان،با کمال قرب قسمت کام خشک ۴

در تلاش نام خون دل مخور چندین، که شد
روسیاهی حاصل من چون عقیق ازنام خشک ۵

حاصل من از تهی چشمی زوصلش حسرت است
همچو صیادی که از دریابرآرد دام خشک ۶

نیست پیش عارفان درخانه پردازی تمام
تانسازد بوریا درویش از اندام خشک ۷

شود از خال افزون دلربایی زلف را
تا نباشد دانه،گیرایی ندارد دام خشک ۸

آنچنان کز خامشی بحر کرم آید به جوش
خشک سازد چشمه انعام را ابرام خشک ۹

نیست صائب بردل من بار، بی برگی چونی
می تراود نغمه های تر ز من با کام خشک ۱۰