غزل ۵۳۲۴ - شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم

شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم
خاک یوسف زار شد تا سینه را پرداختم ۱

تا شدم آواره از دارالامان نیستی
تیغ می زد موج گردن هرکجا افراختم ۲

چون توانم دور گردان را به یک دیدن شناخت
من که با این قرب خود را سالها نشناختم ۳

سرمه شد در استخوانم مغز از دود چراغ
تا دو چشم سرمه سایش را سخنگو ساختم ۴

گوش سنگین سنگ دندان ملامت بوده است
رخنه غم بسته شد تا گوش را کر ساختم ۵

گردن افرازی سرم را داشت دایم برسنان
بدنیامد پیش من تا سر به پیش انداختم ۶

از بساط خاک نقشی دلنشین من نشد
جز همان نقشی که خود را بی تامل باختم ۷

نیست از سیل حوادث بر دلم صائب غبار
من که از روی زمین با گوشه دل ساختم ۸