غزل ۵۳۷۰ - می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم

می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم
کز شراب تلخ گردد دیده پیمانه گرم ۱

برگ عیش ما بود چون لاله داغی از بهار
می توان کردن سرما را به یک پیمانه گرم ۲

ریزش ابر آورد در خنده ما را همچو برق
صحبت ما می شود از گریه مستانه گرم ۳

در دل ما غنچه پیکان او گلگل شکفت
شاد گردد میهمان باشد چو صاحبخانه گرم ۴

در بساط دل مرا از پاکبازی اه نیست
بگذرد سیل گران تمکین ازین ویرانه گرم ۵

خاکدان عالم از بی رونقی افسرده بود
شد از آه من درو دیوار این غمخانه گرم ۶

حلقه بیرون در دارد مرا افسردگی
ورنه با شمع است دایم صحبت پروانه گرم ۷

یک دل بی غم کند آزاد صد دل را ز غم
می شود هنگامه اطفال از دیوانه گرم ۸

نیست جای خواب آسایش گذرگاه جهان
تا به کی سازی به پهلو بستر بیگانه گرم ۹

روزی دیوانه می آید برون صائب زسنگ
هست تا در کوچه ها هنگامه طفلانه گرم ۱۰