غزل ۵۳۹۸ - همتی یاران که جوشی از ته دل می زنم

همتی یاران که جوشی از ته دل می زنم
می شوم طوفان، به قلب عالم گل می زنم ۱

موج بیتابم عنانداری نمی آید زمن
بی تأمل سینه بر دریای هایل می زنم ۲

نیست از شوق رهایی بیقراریهای من
بهر مردن دست وپا چون مرغ بسمل می زنم ۳

می زند بهر شکستن دل همان بر سینه سنگ
سنگ عالم را اگر بر شیشه دل می زنم ۴

پی به عیش بی زوال تلخکامی برده ام
کاسه چون چشم تو در زهر هلاهل می زنم ۵

زلف جوهر را به باد بی نیازی می دهد
این تغافلها که من بر تیغ قاتل می زنم ۶

تیشه فولاد می گردد به قصد پای من
در طریق عشق هر گامی که غافل می زنم ۷

بحرم اما جان برای خاکساران می دهم
بوسه در هر جنبشی برروی ساحل می زنم ۸

وصل نتواند مرا صائب ز افغان بازداشت
چون جرس فریادها در پای محمل می زنم ۹