غزل ۵۸۰۷ - از شرم عشق بود مرا در نقاب چشم

از شرم عشق بود مرا در نقاب چشم
شد زان رخ گشاده مرا بی حجاب چشم ۱

سوزد به هر کجا که فتد اشک گرم من
دارد ز بس به دیدن رویت شتاب چشم ۲

ترک حیات نیست به خاطر مرا گران
ترسم شود ز مرگ، بدآموز خواب چشم ۳

امروز محو دختر رز نیست چشم من
واشد مرا به روی قدح چون حباب چشم ۴

مشق نظاره گل روی تو می کنم
گر افکنم جدا ز تو برآفتاب چشم ۵

پایم نمی رسد به زمین از شکفتگی
تا سوده ام به پای تو همچون رکاب چشم ۶

از خط فزود مستی آن چشم پر خمار
در نوبهار سیر نگردد ز خواب چشم ۷

گه اشک می فشاند و گه محو می شود
هر دم زند ز شوق تو نقشی بر آب چشم ۸

از بحر، چون حباب، تهی کاسه است حرص
قانع دهد چو آبله آب از سراب چشم ۹

فریاد کز نظاره خورشید طلعتان
خواهد رساند خانه دل را به آب چشم ۱۰

باغ و بهار عشق، جگرهای سوخته است
آتش همیشه آب دهد از کباب چشم ۱۱

هر کس که آبرو طلبد صائب از سخن
دارد ز حرص از گل کاغذ گلاب چشم ۱۲