غزل ۵۸۹۳ - برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم

برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم
از خود به تازیانه آهی برون رویم ۱

بیرون کنیم رخت گل آلود جسم را
سر پا برهنه بر فلک آبگون رویم ۲

از فیل بند چرخ برآییم، تا به کی
کج کج بر این بساط چو اسب حرون رویم؟ ۳

بر صفحه جهان رقم نیستی کشیم
زان پیش کز قلمرو هستی برون رویم ۴

از آفتاب کی سر ما گرم می شود؟
از دست، کی به این قدح واژگون رویم؟ ۵

با عشق جان شکار دلیری ز عقل نیست
در کام شیر، چند پی آزمون رویم؟ ۶

در آتش است شبنم گل از حضور ما
از بس که آرمیده در ین بحر خون رویم ۷

در اشک گرم غوطه زند چشم آهوان
روزی که ما ز دامن دشت جنون رویم ۸

صائب ز تنگ خلقی ابنای روزگار
وقت است کز قلمرو هستی برون رویم ۹