غزل ۵۹۴۰ - برون نمی برد از فکر دوست عالم آبم

برون نمی برد از فکر دوست عالم آبم
نقاب دولت بیدار نیست پرده خوابم ۱

جگر گداز محیط است داغ تشنگی من
کلاه گوشه به دریا شکسته موج سرابم ۲

به خوان چرخ نکردم دراز دست تهی را
نداشت کاسه در یوزه پیش بحر حبابم ۳

اگر چه روی مرا داشت روزگار بر آتش
چه خون که در دل آتش نکرد اشک کبابم ۴

نیم چو آینه مه رهین پرتو منت
چو مهر باهمه آفاق روشن است حسابم ۵

چو ماه عید نشد راست قامتم ز تواضع
همان سپهر دهد خاکمال همچو رکابم ۶

ز بی تهی نرسیدم به غور بحر حقیقت
به فکر پوچ بسر رفت روزگار حبابم ۷

ز خشک مغزی میناچه خون که در جگرم نیست
خوش آن زمان که به مینای غنچه بود گلابم ۸

خم سپهر برین می کند تلاش شکستن
مگر به خانه زور آمده است باده نابم؟ ۹

همان ز طعن خطا نیستم خلاص چو صائب
گرفت روی زمین را اگر چه فکر صوابم ۱۰