غزل ۶۸۵۵ - ز برگریز، دل بی قرار ازان داری

ز برگریز، دل بی قرار ازان داری
که غافلی ز بهاری که در خزان داری ۱

برآوری ز گریبان رستگاری سر
اگر ز دامن شبها خط امان داری ۲

جوی غم تو ندارد جهان بی پروا
چرا تو بیهده چندین غم جهان داری؟ ۳

سپهر سایه جان بلند پایه توست
چرا ز سایه حذر همچو کودکان داری؟ ۴

مکن به مشورت نفس زن صفت کاری
اگر ز مردی و مردانگی نشان داری ۵

سفینه ای به کف آر از شکست خود چون موج
درین محیط اگر رغبت کران داری ۶

زبان شکر تو چون سبزه در ته سنگ است
ولی به وقت شکایت دو صد زبان داری ۷

ز کیمیای قناعت نگشت چشم تو سیر
عبث غنا طمع از نعمت جهان داری ۸

برات رزق تو بر آسمان نوشته خدای
عبث توقع رزق از زمینیان داری ۹

ز آستانه دل پا برون منه صائب
اگر هوای تماشای لامکان داری ۱۰