غزل ۶۸۵۶ - دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟

دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟
چو لاله حرف جگرسوز در دهان داری ۱

دگر ز دیده گستاخ ما چه سرزده است؟
که تلختر ز نگه حرف بر زبان داری ۲

به دیگران سپر انداختن بود کارت
رسد چو نوبت ما تیر در کمان داری ۳

ز برق و باد گرو می برد به گرمروی
ز عذر لنگ، سمندی که زیر ران داری ۴

ز آب لطف تو چون آتشی خموش نشد
ازین چه سود که روی عرق فشان داری؟ ۵

خمار سوختگان را به بوسه ای بشکن
به شکر این که لب لعل می چکان داری ۶

مسلم است به سرو تو نازک اندامی
که پیچ و تاب سر زلف در میان داری ۷

دهان تنگ تو فریاد می کند بی حرف
که سر به مهر خبرها ز بی نشان داری ۸

دلم ز قرب تو ای خط عنبرین داغ است
که راه حرف به آن غنچه دهان داری ۹

ز بلبلان قفس مانده ناله ای برسان
تو ای نسیم که راهی به گلستان داری ۱۰

مکن چو باد خزان کار با چمن یکرو
که بازگشت به این باغ و بوستان داری ۱۱

ز دستگیری افتادگان ز پا منشین
چو خضر اگر هوس عمر جاودان داری ۱۲

چنان مکن که به دریا شود صدف محتاج
چو ابر تا دل و دست گهرفشان داری ۱۳

منه ز گوشه دل پای خود برون صائب
اگر توقع آسایش از جهان داری ۱۴