غزل ۶۸۵۷ - هزار حیف که از رهگذار بی بصری

هزار حیف که از رهگذار بی بصری
نیافتم خبری از جهان بی خبری ۱

درین بهار که فصل چراندن نظرست
در آشیانه به سر بردم از شکسته پری ۲

فغان که خرج زمین شد تمام در خامی
ز سنگ حادثه، بارم چو نخل رهگذری ۳

همان ز بیم شکستن به خویش می لرزد
اگر چه شیشه بود در دکان شیشه گری ۴

رسید بید به وصل نبات آخر کار
به شکوه تلخ مکن کام خود ز بی ثمری ۵

به نور عاریه فربه مشو که عمر هلال
به یک دو هفته ز ایام می شود سپری ۶

مخور ز دل سیهی بر دل سحرخیزان
که هست تیغ دودم آه و ناله سحری ۷

ز من توقع پیغام و نامه بی خبری است
که عقل و هوش من از رفتن تو شد سفری ۸

به آفتاب رسانید خویش را شبنم
به نیم چشم زدن از طریق دیده وری ۹

مسنج ساده رخان را به نوخطان، که بود
صفای چهره بدیهی و حسن خط نظری ۱۰

عیار حسن گلوسوز را چه می دانند؟
ندیده اند گروهی که چهره شکری ۱۱

خبر چگونه توانم گرفت از دگران؟
که من ز خویش ندارم خبر ز بی خبری ۱۲

دراز کن به اثر عمر خویش را صائب
که هست مرگ دگر در زمانه بی اثری ۱۳