غزل ۶۹۷۲ - گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی

گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی
گر خط کشی به عالم خط امان بیابی ۱

آن گوهری که جویی در جیب آسمان ها
گر پاکشی به دامن در خود روان بیابی ۲

تا همچو پیر کنعان چشم از جهان نپوشی
کی بوی پیرهن را در کاروان بیابی؟ ۳

تا هست رشته جان در پیچ و تاب می باش
شاید که وصل گوهر چون ریسمان بیابی ۴

از روزی مقدر قانع به خون دل شو
تا آب و دانه خود در آشیان بیابی ۵

بی زحمت تردد گردون نیافت قرصی
خواهی تو بی کشاکش نان از جهان بیابی؟ ۶

هر چند در سعادت مشهور چون همایی
مغز تو آب گردد تا استخوان بیابی ۷

ز افسردگی جهان را افسرده می شماری
از رهروان چو گردی عالم روان بیابی ۸

روزی که نفس سرکش فرمان پذیر گردد
نه توسن فلک را در زیر ران بیابی ۹

خاک مراد عالم اکسیر خاکساری است
هر حاجتی که خواهی زین آستان بیابی ۱۰

از بی نشان حجاب است نام و نشان سالک
بی نام و بی نشان شو تا بی نشان بیابی ۱۱

چون باد صبحگاهی منشین ز پای صائب
شاید که برگ سبزی زان گلستان بیابی ۱۲