شماره ۴۶ - ای که شاهان جهانند گدایان درت

ای که شاهان جهانند گدایان درت
پادشاهست گدایی که بیابد نظرت ۱

چون توانگر اگرت تحفه نیارم بر در
همچو درویش بیایم بگدایی بدرت ۲

ای برو خوب چو اشکوفه باران دیده
چند چون گل بشکفتی و نخوردیم برت ۳

بحیات ابدی زنده شود گر روزی
بسر کشته هجران خود افتد گذرت ۴

حسن حورست ترا لطف پری و کرده
دست تقدیر مقید بلباس قدرت ۵

صد ازین سر که تن مردم ازو برپایست
دل برابر نکند با سر مویی ز سرت ۶

جان شیرین نستانند بتلخی زآن کس
که ورا کام خوش است از لب همچون شکرت ۷

ای چو دینار درست از دل اشکسته ما
همچو سکه ز درم محو نگردد اثرت ۸

میوه روح منی باغ بهر کس مسپار
ور نه همچون دگران سنگ زنم بر شجرت ۹

روی بنمای و مپندار که من چون سعدی
«دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت » ۱۰

سیف فرغانی خورشید رخش در جلوه است
گر ندیدی خللی هست مگر در بصرت ۱۱