شماره ۳۴۷ - دل ز غمت زنده شد ای غم تو جان دل

دل ز غمت زنده شد ای غم تو جان دل
نام تو آرام جان درد تو درمان دل ۱

من بتواولی که تو آن منی آن من
دل بتو لایق که تو آن دلی آن دل ۲

عشق ستمکار تو رفته بپیکار جان
شوق جگر خوار تو آمده مهمان دل ۳

تر کنم از آب چشم روی چو نان خشک را
چون جگری بیش نیست سوخته بر خوان دل ۴

بنده ز پیوند جان حبل تعلق برید
تا سر زلف تو شد سلسله جنبان دل ۵

انده دنیانداد دامن جانم ز دست
تا غم تو برنکردسر ز گریبان دل ۶

عشق تو چون چتر خویش بر سر جان باز کرد
سر بفلک برکشید سنجق سلطان دل ۷

روی ز چشمم مپوش تا نتواند فگند
کفر سر زلف تو رخنه در ایمان دل ۸

تا برهاند مرا ز انده من سالهاست
تا غم تو می کشد تنگی زندان دل ۹

از صدف لفظ خویش معنی چون در دهد
گوهر شعرم که یافت پرورش از کان دل ۱۰