شماره ۵۶۴ - دی بامداد آن صنم آفتاب روی

دی بامداد آن صنم آفتاب روی
بر من گذشت همچو مه اندر میان کوی ۱

خورشید در کشیده رخ از شرم طلعتش
زآن سان که سایه درکشد از آفتاب روی ۲

گفتم مگر که نیت حمام کرده ای؟
گفتا برو تو نیز بیا، با کسی مگوی ۳

چون ساعتی برآمد رفتم درآمدم
من در درون و خلق ز بیرون بگفت و گوی ۴

دیدم بناز تکیه زده بر کنار حوض
همچون گلی که نوشکفد بر کران جوی ۵

می کرد آب را تن و اندام او خجل
می زد شراب را لب او سنگ بر سبوی ۶

حمام را که هیچ نه رنگ و نه بوی بود
از روی و موی او شده گل رنگ و مشک بوی ۷

گیسوی مشکبار گشاده ز هم چنانک
موی میانش گم شده اندر میان موی ۸

میدان عیش خالی و من برده بهر لعب
چوگان دست سوی زنخدان همچو گوی ۹

من لابه کردم آن دم و او ناز چون نبود
بیم رقیب و دهشت لالای تنگخوی ۱۰

او دید کآب دیده من گرم می رود
مشتی گلم بداد که دست از دلت بشوی ۱۱

پس گفت سیف و اله و حیران چه مانده ای
فرصت چو یافتی سخن خویشتن بگوی ۱۲

در بند وصل باش چو ناجسته یافتی
این دولتی که یافت نگردد بجست و جوی ۱۳