هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش و تمجید از یک پادشاه یا شخصیت قدرتمند میپردازد. او بیان میکند که این شخصیت دارای ویژگیهای برجستهای مانند خوشخصالی، خجستهرایی، و میمونلفظی است و با قدرت و عظمت خود حتی با فلک نیز سر ستیز دارد. شاعر اظهار میکند که جان و دل خود را به ثنای این شخصیت بسته و امیدوار است که با عنایت او، روز روشنایی را ببیند. همچنین، شاعر به بندگی و وفاداری خود اشاره کرده و آرزو میکند که این شخصیت همچون آسمان پایدار و روشن بماند.
رده سنی:
15+
این متن به دلیل استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی و مفاهیم عمیق ستایشی و عرفانی، برای مخاطبان نوجوان و بزرگسال مناسب است. درک این متن نیاز به آشنایی با ادبیات کهن فارسی و ظرافتهای زبانی دارد که معمولاً برای کودکان قابل درک نیست.
شمارهٔ ۱۲۷ - توسل
ای به تو برپای شهریاری
وی به تو بر جای پادشایی ۱
این ز پی کدیه می نگویم
نیست مرا عادت گدایی ۲
جان و دل اندر ثنات بستم
تا فرجم را دری گشایی ۳
زآنکه تو در هر چه رای کردی
با فلک سخت سر برآیی ۴
خوب خصالی گزیده فعلی
میمون لفظی خجسته رایی ۵
جاه تو آرد همی بلندی
کار تو دارد همی روایی ۶
جان روان را همی بکوشم
تا دهدم روز روشنایی ۷
بندگی خویش کرد باید
زانکه نکردست کس خدایی ۸
خلق جهان را فرا نمایم
گر تو عنایت فرا نمایی ۹
ارجو تا آسمان بپاید
روشن و عالی چو او بپایی ۱۰
وی به تو بر جای پادشایی ۱
این ز پی کدیه می نگویم
نیست مرا عادت گدایی ۲
جان و دل اندر ثنات بستم
تا فرجم را دری گشایی ۳
زآنکه تو در هر چه رای کردی
با فلک سخت سر برآیی ۴
خوب خصالی گزیده فعلی
میمون لفظی خجسته رایی ۵
جاه تو آرد همی بلندی
کار تو دارد همی روایی ۶
جان روان را همی بکوشم
تا دهدم روز روشنایی ۷
بندگی خویش کرد باید
زانکه نکردست کس خدایی ۸
خلق جهان را فرا نمایم
گر تو عنایت فرا نمایی ۹
ارجو تا آسمان بپاید
روشن و عالی چو او بپایی ۱۰
وزن:
مفتعلن فع مفاعلن فع
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۱۰
۴۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۲۶ - مدح عبدالحمید بن احمد
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۲۸ - مدح خواجه ابوالقاسم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.