غزل ۱۳۹ - چو زلف خود فرو مگذار کارم

چو زلف خود فرو مگذار کارم
که چون زلفت پریشان روزگارم ۱

به یاد لعل شیرینت چو فرهاد
بتلخی روزگاری می گذارم ۲

بجز نقش رخت نیکو نیاید
ز هر نقشی که نیکو می نگارم ۳

نیارم بر زبان اورد نامت
که گر یارم بشب خفتن نیارم ۴

درازی شب هجران ز من پرس
که شب تا روز اختر می شمارم ۵

بسوزد مشعل تابنده ماه
گر از سوز درون آهی برآرم ۶

ز تاب هجر زلفت چون بنفشه
سر از زانوی حسرت بر نیارم ۷

بیا ساقی ز چشم نیمه مستم
قدح پر کن که در عین خمارم ۸

نمی یابم ز گلزار تو بویی
ز غمزه می زنی بر دیده خارم ۹

رخ ابن حسام و خاک راهت
که در راهت جز این رویی ندارم ۱۰

مرا استاد عشقت نکته دان کرد
که رحمت باد بر آموزگارم ۱۱